De allereerste was: "nu is het begonnen"
Manlief keek me niet begrijpend aan. Het was 's avonds rond tienen, hij dacht juist: de dag is wel zo'n beetje klaar, wat is er dan begonnen?
Inmiddels weet hij die losse zinnetjes van mij te plaatsen en zegt hij ze zelf ook: "mijn boek is uit, wat zal ik nu eens gaan doen?" Ik stond hem vanmorgen uit te zwaaien voor het werk en snapte er niks van! Hij zit halverwege een best wel dik boek en hij stond op het punt naar het werk te gaan! Maar toen drong het tot me door: dat was mijn tekst negen jaar geleden op deze dag...
Het was 8 mei, toen op een maandag, ik was hoog zwanger, namelijk twee weken over tijd, mijn boek was dus net uit (Annie, biografie over Annie M.G. Schmidt), het was warm, en bij de controle in het ziekenhuis was alles goed en zeiden ze: ga maar lekker naar huis en verder afwachten...
"Wat zal ik nu eens gaan doen?"
(Nu zou ik het wel weten en een haakwerkje pakken, maar dat had ik toen nog niet ontdekt ;-))
Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten, want die avond, rond tienen, braken de vliezen en is de volgende ochtend onze oudste dochterlief geboren.
Nog een nachtje slapen en dan wordt ze 9 jaar!
En sinds acht jaar, herbeleef ik die bijzondere dagen rond 9 mei met losse zinnetjes. Die eigenlijk veel meer betekenen dan slechts 'losse zinnetjes'. Het zijn mooie mijmeringen over de dagen rondom dat ik moeder werd.
Vandaag weet ik, in tegenstelling tot negen jaar geleden, wel wat ik ga doen: boodschappen, schoonmaken en voorbereiden voor het feest morgen. Opnieuw een soort van nestelen zullen we maar denken ;-)
En ondertussen in mijn hoofd (en hier en daar vast ook hardop) mijmer ik me deze dag door...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten