Nu ik zelf moeder ben, zie ik het ineens heel anders... ;-)

Vroeger, toen ik nog een klein meisje was (wat klinkt dit eigenlijk vreselijk...), had ik een gruwelijke hekel aan blote tenen en dan vooral die van mijzelf. Niet eens zo aan mijn tenen op zich, maar aan het ze moeten laten zien in open schoenen. 
"Ieselijk" vond ik dat zelfs. Tja... iedereen heeft zo zijn gekkigheden zullen we maar denken ;-)
Mijn memmie had een compleet andere mening: wilde graag open schoentjes voor me kopen, wilde er graag een kleurtje op doen. Volgens mij bleef het bij pogingen om mij toch enthousiast te krijgen en kwam het erop neer dat ik altijd dichte schoenen droeg, zonder "nagellakgedoe".

Toen ik eenmaal de dertig gepasseerd was, heeft ze nog één poging gedaan: ze had schoenen over die haar niet meer zo goed zaten.... met open tenen....of ik er belang bij had. Manlief (hadden ze een pact gesloten????) vond dat ik ze minstens moest proberen en het resultaat is dat ik inmiddels open schoenen draag en ook de teenslippers hebben intrede gedaan in mijn schoengarderobe. Wat heerlijk!! Er gaat een wereld voor me open :-)

En nu... nu ben ik zelf moeder van twee dames en wat snap ik mijn memmie ineens goed! De voetjes van de dames in schoenen met open teentjes.... ik vind het geweldig staan!!
Ik geniet ervan nu het nog kan. Ze zijn tenslotte dochters van mij dus het kan maar zo zijn dat ze ineens weigeren nog een teen te laten zien ;-) En dan zal ik me er hopelijk, net als mijn memmie, bij neerleggen en af en toe nog wat enthousiaste pogingen wagen. Maar gelukkig is er ook nog een vader die niks geen gekkigheid met tenen heeft gehad, hihi, er is hoop.

En waar gaat dit verhaal naartoe? Naar tien blote teentjes voorzien van een blauw kleurtje...